Doneergeld

HELP ONS HELPEN

Steun ons om wekelijks voedselpakketten te kunnen blijven verstrekken met uw donatie.

 

Bankrekening:

NL10 RABO 0383738083

 

t.n.v. Voedselbank Gooi & Omstreken.

Wij zijn een ANBI instelling, zodat uw gift aftrekbaar is voor de belasting.


Column Cliënt 

Met de instructies die ik zojuist telefonisch heb gekregen, ging ik op zoek naar een oud kantorencomplex in Hilversum. De zin ‘We zitten in de kelder’ gaf mij een spannend gevoel van een geheime missie. Even daarvoor had ik, na advies van mensen om mij heen, contact opgenomen met de voedselbank. De tranen zaten behoorlijk los want het voelde als de zoveelste nederlaag…. ‘Zo diep gezonken dat ik zelfs niet meer fatsoenlijk boodschappen kon halen…’

Ik liep de bunkerachtige kelder binnen en zag meer mensen. Alleenstaanden of gezinnen met (jonge) kinderen. Ik slikte een brok weg. En daar stond ik dan; goed gekleed maar met een lege boodschappentas in de rij. Onwennig. Schaamte. Niet eens wetende of ik er wel écht recht op zou hebben. De vriendelijke dame aan de telefoon zei; ‘meid, kom gelijk en dan kijken we wat we voor je kunnen doen.’ De schat.
En juist door het warme bad in een kille omgeving, brak ik. Ze waren allemaal zo lief en ik vond het zo erg! Ik miste op dat moment zo ontzettend mijn kinderen. Tranen met tuiten heb ik zitten huilen. Alles kwam er weer uit.
Ik kreeg een kop koffie en twee volle tassen mee. Om op te starten. Thuisgekomen heb ik alles uitgestald. Zo blij was ik er mee! En het gekke was; ik was trots op mijzelf, iedere keer als ik mijn (koel)kast inruimde met de gekregen boodschapjes.

Iedereen gelijk
Een paar dagen later ben ik naar de officiële intake geweest. Een strenge selectie met netto grenzen per leefsituatie. Je mag echt niet door op je zielige verhaal, charmante voorkomen of grote bek. Iedereen gelijk. Zenuwachtig als ik was zei ik bijna gelijk; ‘ga alsjeblieft niet af op mijn leuke blauwe jas of nette kleren, ik weiger om mezelf (expres) armoedig te kleden. Dat heeft te maken met trots en zelfrespect!’
De lieve intakemevrouw keek mij aan en zei; ‘ga eerst eens lekker zitten. Wil je thee? Vertel mij dan ’s jouw verhaal…’
En dat deed ik. Later zijn we gaan rekenen en ik werd direct toegelaten. Ik zat ruim onder de norm van levensstandaard. Mijn oude autootje was geen probleem want die had ik immers zeer hard nodig om mijn (jonge) kinderen te kunnen zien. Ik had van te voren bedacht; ‘voedselbank dus waarschijnlijk geen auto’. Was dat ’t geval geweest dan had ik ervoor bedankt. Dan maar geen boodschappen .. dacht ik strijdlustig, ik moet naar mijn kinderen kunnen. Maar gelukkig is deze bijzondere omstandigheid meegenomen in de afweging.

Afspiegeling
De mensen die er werken zijn vrijwilligers. Een afspiegeling van de samenleving, net als de ‘klanten’ die er komen. Allemaal hebben ze op een bepaald moment verloren van het leven. Het zijn je collega’s (ook werkende dus), je buren, de eigenaar van dat leuke kledingzaakje wat vorig jaar er in ene niet meer was. Armoede kent geen verschillen! Het kan echt iedereen overkomen.

De tweede keer
De tweede keer dat ik bij de voedselbunker in de rij stond, was dat geheel legaal, gewapend met een kobaltblauwe kaart die precies bij mijn jas paste (beetje stijl mag héh) en die vervolgens op naam en datum werd afgetekend. Op naar de eerste tafel. Weer een checklist en de man riep naar een ander: ‘blauwe kaart’! Op de tweede tafel werd een krat naar voren geschoven. ‘Is dat allemaal voor mij…?’ En slikte mijn tranen in. Niet weer janken!
Dankbaar pakte ik het in; cola, rijst, eieren, broden, tandpasta, pindakaas maar ook groente uit de voedselbanktuin en ondefinieerbare boodschappen waar ik thuis rustig naar zou kijken. Terwijl ik het in mijn eigen shoppers stopte, voelde ik mij nog steeds een beetje een dief in de nacht. De sinaasappels sloeg ik af, die had ik toevallig nog en zo was er meer te verdelen met de andere voedselbankers.
Het was best veel. Ik wilde mij omdraaien maar ik werd teruggefloten. ‘Je moet nog even langs mij!’ Ze zette een aantal vleespakketjes rechtstreeks van de A.H. voor mij neer. ‘Lust je Goulash?’ vroeg ze met een vriendelijk gezicht. ‘Ja lekker!’. Hup, een hotelverpakking Goulash. ‘Is dit allemaal voor mij ?!’
De vrouw knikte resoluut. Ze wenkte mij dichter naar haar toe te komen. ‘Ik geef je één tip; pak altijd alles aan.’ Niet begrijpend keek ik haar aan. ‘De sinaasappels die je afsloeg…’ ze schudde zachtjes met haar hoofd en zei ‘niet meer afslaan hoor, er is genoeg voor iedereen, dus ook voor jou!’

Net mijn oma…
Een andere vrouw nodigde mij uit iets te komen drinken in de koffiehoek. Ze deed mij heel erg denken aan mijn oma. Zelfde bouw en haar, net zo kranig en praktisch. Ik nam de uitnodiging aan, alhoewel ik het idee had dat iedereen elkaar al veel langer kende. De tassen parkeerde ik en probeerde zo onopvallend mogelijk (waarom had ik nou net die fel-blauwe jas aan?!) te gaan zitten en luisteren.

Tussen wal en schip
Een weduwe sinds een half jaar met vijf kinderen achtergebleven. Haar man was hoofdkostwinner; Een zeer beschaafde Afghaanse man die kok is geweest in zijn eigen land maar hier niet aan de bak kon komen. Hij doceert nu -parttime- kunst aan HBO scholieren. Een oudere vrouw die kampt met ernstige gezondheidsproblemen en waarschijnlijk geen kans maakt op verbetering van haar leefsituatie en zo tussen het wal en schip is geraakt; een dominante Turkse man die mij het hof probeerde te maken, een moeder met twee jonge kinderen. Ga zo maar door. Aan sommige mensen kleeft waarschijnlijk al wat jaartjes de ‘zorg & armoede’, zo aan hun gezichten af te lezen.
Bovenal is iedereen gelijk, een huisregel. En ik begon mij steeds meer op mijn gemak te voelen. Je hoefde je niet beter voor te doen maar ook niet slechter. Iedereen zat om een één of andere reden zwaar in de shit en het maakte niet uit of het je ‘eigen schuld’ was. Niet zwart, niet wit maar grijs. Net als de voedselbunker zelf.

Klik hier op een externe link:

VBNL_logo 

 speelgoedbank-hilversum-logo

NIBUD

Versa Welzijn

Op Eigen Kracht

Kennisring

Startpagina Schulden

Regelhulp_logo

Titel